|
ADRIATYK
Na drodze do Punta Marina
piniowy zagajnik rozkłada grzebienie
i odsłania kolczyki wielkich
szyszek.
Struchlałe stopy w gorejącym piasku
nie nadążają
zostawić
śladu.
Ciepły Adriatyk
czesze warkocze wody
i
spłukuje z nich pianę oleju.
Długim miękkim językiem
zachłannie liże brzegi
jak puszyste lody
„la zoppa inglesa”
i nieopatrznie zlizuje ślad
mojej obietnicy
- skromny
zamek na piasku,
który zbudowałam
dla Ciebie.
|
PONTE VECCHIO
Jakże stary
jesteś Ponte Vecchio
rozpięty florenckim łukiem
ponad nurtem
czasu,
wytrzymały jak wielbłąd.
Jakże stara jesteś Wenecjo,
która zanurzasz z rozkoszą
liszaje obolałych stóp
głęboko w
wody Laguny.
Jakże stara jesteś Italio,
której duch i historia
zbudowała misterne ramy
dla mojego świata.
1
2 3 4 5
6 7
|