|
Lido Adriano
Na ulicy Picasso
za wysokim
parkanem
ligustrów i krzewów laurowych
ukryte
willowe domy
zapadły
w południową drzemkę
i pozamykały
powieki okiennic.
Na ulicy Picasso
za ścianą
żywopłotu
hałas i gwar kąpieliska.
W błękitnych czaszach
basenów
taplają się dzieci
w asyście
różowych krokodyli
i
zielonych piłek
z plastiku.
Mam dwie przecznice
do plaży
przez zatrzaśnięte uliczki
markiz i
żaluzji
gdzie mieszkańcy znikają
z pola obserwacji.
zniechęceni
upałem.
Na ulicy Picasso
w nocnej ferii lampionów
podglądam ślepe domy
jak dźwigają powieki
okien i tarasów
by odsłonić kurtynę
teatru życia
na progu
bujnych ogrodów
wśród
muzyki kieliszków
wypełnionych
perlistym spumante
U
ł u d a
Przypiekając
stopy
Idę boso na wydmy
przesypujące piasek
na
rozgrzanej patelni
słońca
i czuję
mokry oddech
Adriatyku.
Na brzegu czeska gromada
świętuje
zaślubiny
tak daleko od domu
w którym
zupełny
brak morza
wywołuje
żeglarską nostalgię
Sindbada.
Adriatyk mokrym dotykiem
obmywa
prażone ciała
i podrzuca swe skarby
na suchy biały piasek
jak
na wystawę
w oknie
i zaprasza mnie w głębię,
lecz na naskórku
wody
niepokojąco błyska
ciemna plama
oleju
niesiona falą do
brzegu
i osiada spieniona
u stóp sąsiedniej plaży
Tu gęsto poukładane
w szeregi
barwne leżaki
płacą potężny haracz
za złudę
odpoczynku
- z dala od cywilizacji.
| 