On nie widzi
mego znużenia

Wchodzę pod bezkres kopuły
przestrzeń
światło
i tłum

zniechęcający
wszędobylski

zasłania
przeszkadza
nie pozwala  pomyśleć
zadumać się.

Nie przybyłam  tu
w sprawach.

Chcę zobaczyć
zachwycić się.

Nic z tego.

Odczuwam
swą niewielkość
mikroskopijność  

Zmęczone nogi
szukają oparcia

Po zimnej ścianie
osuwam się
w plecy chłodno

przycupnę
w przysiadzie
odetchnę  tylko chwilę

   Niestety
kolorowy strażnik
w ognistym pióropuszu
na dumnym złotym chełmie
podrywa mnie na baczność
wyprasza ze świątyni.  

A jednak
mam nadzieję Papo
że Ty, co pocieszasz
biednych i chorych

-  nie wiesz
że skołatany wędrowiec
nie doczeka
u Twych bram

litości