Oto  tance flamenco  
najbardziej powszechne style i techniki , pojawiające się w programach koncertów  :

   ALEGRIAS   Niegdyś popisowy taniec kobiecy wywodzący się z tradycyjnego dwunastkowego compas, 
   podobnie jak SOLEA. Dzisiaj tańczony jest także z upodobaniem przez mężczyzn, zwłaszcza forma MIRABRAS.
   Inne odmiany Alegrias pozostały w repertuarze kobiet, zwłaszcza CARACOLES tańczone z wieloma rekwizytami na
   zmianę ( wachlarz, chusta, suknia z długim trenem. Formy Alegrias różni  czasem muzyka, różna długość wersów
   w śpiewanej  pieśni oraz charakterystyczne akcenty i typowe falsety. Dzisiaj niemal zawsze tańczy się formę 
   Alegria por Bulerias, aby po  wolnej części silencio dać upust temperamentowi tancerzy w siarczystym zapateado.

   TANGOS    Taniec flamenco w którym wyraźnie widać wpływy afro- murzyńskie. Tangos ma charakter zalotnej
   burleski pełnej zaczepnych  pełnych erotyzmu zachowań ponieważ tańczone było tradycyjnie w parze męsko
   damskiej. Bywa zabawny, dowcipny, nieco kokieteryjny. Łatwy parzysty rytm, melodycznie różnorodny. Oprócz
   elementów rdzennie andaluzyjskich słychać motywy arabskie, latynoskie  i in. Afrykańskiej pochylonej sylwetce
   towarzyszyły cygańskie poklepywania się po udach i pośladkach, trącanie się pośladkami i biodrami, frymuśne
   zadzieranie spódnicy powyżej kolan i zakręcanie poły marynarki lub koszuli na wysokości pępka, jakby tancerz
   ratował się z opresji gubienia spodni. Z czasem tangos stało się tańcem solowym lub grupowym o bardziej
   wyszukanej choreografii i scenicznej elegancji.

   TIENTOS  Taniec flamenco powstały z wyraźnie zwolnionej formy tangos. Owo zwolnienie nadało mu poważny
   charakter. W dawnej Andaluzji Tientos tańczyły kobiety jako wyraz smutku i rozpaczy po utracie bliskich.
   Ważnym rekwizytem tanecznym stała się tu ogromna czarna l lub kwiecista chusta  "manton". Tientos wymaga
   precyzji i finezji.

   RUMBA FLAMENCA   Taniec flamenco wywodzący swe korzenie ze stylów kubańskich. Rumba flamenca jest
   mniej jednostajna niż kubańska, składa się wyraźnie z części wolniejszej i bardzo szybkiej. Budowana jest na
   schemacie zwrotki i refrenu, ale czasem ma bardziej swobodną konstrukcję. Pozwala to zaprezentować się
   śpiewakowi- jako soliście, albo poszczególnym instrumentom ( gitara, cajon), a w szczególności tancerzowi.
   Osoba tańcząca oprócz choreografii tanecznej i dynamicznego przekazu emocji prezentuje mistrzowski popis
   "zapateado" ( szybkich rytmicznych  stepów  twardymi podeszwami ).
   W kobiecym tańcu widoczne są elementy cygańskich popisów ewolucji  szeroką spódnicą, a w męskim tańcu
   odbijanie dłoni o kolano, udo, brzeg stopy przeplatane  rytmicznym klaskaniem  "palmas".

   GUAGIRAS   Taniec flamenco, który jak rumba przybył prosto z Kuby i w którym widać piękno klasycznego
   stylu hawańskiej "habanery". Tańczony najczęściej z wachlarzem  lub kastanietami, albo ogromnym szalem  
   "manton" w barwne kwiaty. W męskim stylu guagiras więcej jest pasterskich elementów cygańsko-indiańskich.
   Sombrero na głowie, sakwy na ramionach, podkute buty z cholewami wystukujące gęsto rytm. A charakter tańca,
   to głównie eleganckie zaloty.

   SOLEA  Taniec podstawa, taniec "matka flamenco" - jak nazywają go Hiszpanie. Powstał z jeszcze starszych
   elementów, takich jak "CAŃA" , ale z czasem utrwalił swój charakter i rytmikę owocując przy tym kilkoma
   podobnymi odmianami muzyki  i tańca:  Bamberas, Cańas, Solerias, Soleares  i  podobne. Różni je  czasem muzyka,
   czasem tylko różna długość  wersów w śpiewanej pieśni. Dzisiaj chętnie uprawia się formę Solea por Bulerias,
   aby z wolnej części silencio wejść w zawrotne tempa fiestowej Bulerias.

   GARROTIN   Taniec o parzystym rytmie, zbliżony charakterem do męskiej Farruki. Jest epicką opowieścią
   o wielkiej miłości, o wielkim zakochaniu, o tęsknocie za ukochanym wybrankiem lub wybranką, których się
   wypatruje , oczekuje z niecierpliwością. Opowiada o jego i jej walorach, urodzie, postawie, dumie. Tańczą
   go najczęściej mężczyźni lub kobiety w męskim stroju przedstawiając całe scenki porywów serca i tęsknoty.
   Czasem taniec ten miewa charakter burleskowy, niepoważny jak dowcip. Garrotinowi towarzyszy wiele
   rekwizytów - zarówno  wachlarze, kastaniety, jak  i nieodłączny kapelusz - andaluzyjskie sombrero z szerokim
   rondem  i płaską  główką.                               

    SEGUIRIYAS  Jeden z najstarszych tańców w kulturze flamenco. Trudny rytm , bardzo silnie akcentowany
    sugeruje tragiczne początki   tej formy. Kojarzy się go z tradycją smutku, pogrzebu, jakiejś ostateczności.
    Naprawdę związany został   od wielu wieków z ceremonią weselną - pierwszej nocy, kiedy to Arabowie
    wprowadzili zwyczaj publicznego stwierdzania,  że panna młoda dochowała wierności. Jeśli okazała się niewierną,
    czekała ją śmierć z rąk narzeczonego. W seguiriyas pobrzmiewa echo  obaw przed zdradą i niemożnością ucieczki
    przed losem. Bojaźliwe silencio, agresywny step i narastające napięcie, to  cechy seguiriyas widoczne w tańcu -
    poważnym i potężnym. Charakteru dodaje jeszcze wirtuozowskie prowadzenie rytmu przez kastaniety.

   MARTINETE  Forma muzyczna, bardzo pierwotna z czasów, gdy muzykę tworzył tylko rytm i śpiew. Martinete
   była tylko pieśnią towarzyszącą pracy w kuźni, przy ogniu, z towarzyszeniem bijącego w kowadło młota, który
   wybijał rytm identyczny, jak w póżniejszej seguiriyas. Nie tańczono jej dawniej, a przynajmniej nic na ten temat
   nie wiadomo. Dzisiaj stała się popisem solowym mężczyzny, który w epicki sposób snuje w tańcu swój wątek
   o ciężkiej pracy, fizycznej sile i zręczności oraz tęsknocie za lepszym, łatwiejszym chlebem. Wątki Martinete
   tańczone z wielkim czarnym szalem  lub z gołym torsem  chętnie łączy się  dzisiaj z innymi zbliżonymi formami,
   jak Carceleras lub Seguiriyas.                                              Grażyna Adamczyk Lidtke

Sklepik

Buty hiszpańskie
i polskie do tańca flamenco

 Zapisy : w sekretariacie Domu Tańca
         codziennie od 16.00 do 20.30      - Kontakt