ALEGRIAS  Niegdyś popisowy taniec kobiecy wywodzący się z tradycyjnego dwunastkowego compas, podobnie jak SOLEA. Dzisiaj tańczony jest także z upodobaniem przez mężczyzn, zwłaszcza forma MIRABRAS. Inne odmiany Alegrias pozostały w repertuarze kobiet, zwłaszcza CARACOLES tańczone z wieloma rekwizytami na zmianę 
( wachlarz, chusta, suknia z długim trenem. Formy Alegrias różni  czasem muzyka, różna długość wersów w śpiewanej  pieśni oraz charakterystyczne akcenty i typowe falsety. Dzisiaj niemal zawsze tańczy się formę Alegria por Bulerias, aby po  wolnej części silencio dać upust temperamentowi tancerzy w siarczystym zapateado.

TANGOS   Taniec flamenco w którym wyraźnie widać wpływy afro- murzyńskie. Tangos ma charakter zalotnej burleski pełnej zaczepnych  pełnych erotyzmu zachowań ponieważ tańczone było tradycyjnie w parze męsko damskiej. Bywa zabawny, dowcipny, nieco kokieteryjny. Łatwy parzysty rytm, melodycznie różnorodny. Oprócz elementów rdzennie andaluzyjskich słychać motywy arabskie, latynoskie  i in. Afrykańskiej pochylonej sylwetce towarzyszyły cygańskie poklepywania się po udach i pośladkach, trącanie się pośladkami i biodrami, frymuśne zadzieranie spódnicy powyżej kolan i zakręcanie poły marynarki lub koszuli na wysokości pępka, jakby tancerz ratował się z opresji gubienia spodni. Z czasem tangos stało się tańcem solowym lub grupowym o bardziej wyszukanej choreografii i scenicznej elegancji.

TIENTOS  Taniec flamenco powstały z wyraźnie zwolnionej formy tangos. Owo zwolnienie nadało mu poważny charakter. W dawnej Andaluzji Tientos tańczyły kobiety jako wyraz smutku i rozpaczy po utracie bliskich. Ważnym rekwizytem tanecznym stała się tu ogromna czarna l lub kwiecista chusta  "manton". Tientos wymaga precyzji i finezji.

RUMBA FLAMENCA   Taniec flamenco wywodzący swe korzenie ze stylów kubańskich. Rumba flamenca jest mniej jednostajna niż kubańska, składa się wyraźnie z części wolniejszej i bardzo szybkiej. Budowana jest na schemacie zwrotki i refrenu, ale czasem ma bardziej swobodną konstrukcję. Pozwala to zaprezentować się śpiewakowi- jako soliście, albo poszczególnym instrumentom ( gitara, cajon), a w szczególności tancerzowi. Osoba tańcząca oprócz choreografii tanecznej i dynamicznego przekazu emocji prezentuje mistrzowski popis "zapateado" ( szybkich rytmicznych  stepów  twardymi podeszwami ).
W kobiecym tańcu widoczne są elementy cygańskich popisów ewolucji  szeroką spódnicą,
a w męskim tańcu odbijanie dłoni o kolano, udo, brzeg stopy przeplatane  rytmicznym klaskaniem  "palmas".

GUAGIRAS   Taniec flamenco, który jak rumba przybył prosto z Kuby i w którym widać piękno klasycznego stylu hawańskiej "habanery". Tańczony najczęściej z wachlarzem  lub kastanietami, albo ogromnym szalem "manton" w barwne kwiaty. W męskim stylu guagiras więcej jest pasterskich elementów cygańsko-indiańskich. Sombrero na głowie, sakwy na ramionach, podkute buty z cholewami wystukujące gęsto rytm. A charakter tańca, to głównie eleganckie zaloty.

SOLEA  Taniec podstawa, taniec "matka flamenco" - jak nazywają go Hiszpanie. Powstał
z jeszcze starszych elementów, takich jak "CAŃA" , ale z czasem utrwalił swój charakter i rytmikę owocując przy tym kilkoma podobnymi odmianami muzyki  i tańca:  Bamberas, Cańas, Solerias, Soleares  i  podobne. Różni je  czasem muzyka, czasem tylko różna długość  wersów w śpiewanej pieśni. Dzisiaj chętnie uprawia się formę Solea por Bulerias, aby z wolnej części silencio wejść w zawrotne tempa fiestowej Bulerias.

GARROTIN   Taniec o parzystym rytmie, zbliżony charakterem do męskiej Farruki. Jest epicką opowieścią o wielkiej miłości, o wielkim zakochaniu, o tęsknocie za ukochanym wybrankiem lub wybranką, których się wypatruje , oczekuje z niecierpliwością. Opowiada o jego i jej walorach, urodzie, postawie, dumie. Tańczą go najczęściej mężczyźni lub kobiety w męskim stroju przedstawiając całe scenki porywów serca i tęsknoty. Czasem taniec ten miewa charakter burleskowy, niepoważny jak dowcip. Garrotinowi towarzyszy wiele rekwizytów - zarówno  wachlarze, kastaniety, jak  i nieodłączny kapelusz - andaluzyjskie sombrero z szerokim rondem  i płaską  główką.                             

 SEGUIRIYAS  Jeden z najstarszych tańców w kulturze flamenco. Trudny rytm , bardzo silnie akcentowany sugeruje tragiczne początki   tej formy. Kojarzy się go z tradycją smutku, pogrzebu, jakiejś ostateczności. Naprawdę związany został   od wielu wieków z ceremonią weselną - pierwszej nocy, kiedy to Arabowie wprowadzili zwyczaj publicznego stwierdzania,  że panna młoda dochowała wierności. Jeśli okazała się niewierną, czekała ją śmierć z rąk narzeczonego. W seguiriyas pobrzmiewa echo  obaw przed zdradą i niemożnością ucieczki przed losem. Bojaźliwe silencio, agresywny step i narastające napięcie, to  cechy seguiriyas widoczne w tańcu - poważnym i potężnym. Charakteru dodaje jeszcze wirtuozowskie prowadzenie rytmu przez kastaniety.

MARTINETE  Forma muzyczna, bardzo pierwotna z czasów, gdy muzykę tworzył tylko
rytm i śpiew. Martinete była tylko pieśnią towarzyszącą pracy w kuźni, przy ogniu, z towarzyszeniem bijącego w kowadło młota, który wybijał rytm identyczny, jak w póżniejszej seguiriyas. Nie tańczono jej dawniej, a przynajmniej nic na ten temat nie wiadomo. Dzisiaj stała się popisem solowym mężczyzny, który w epicki sposób snuje w tańcu swój wątek o ciężkiej pracy, fizycznej sile i zręczności oraz tęsknocie za lepszym, łatwiejszym chlebem. Wątki Martinete tańczone z wielkim czarnym szalem  lub z gołym torsem  chętnie łączy się  dzisiaj z innymi zbliżonymi formami, jak Carceleras
lub Seguiriyas.