Główna

Pokazy
Szkoła tańca Imprezy
Rodzaje tańca Wynajem sal

Europejskie     Orientalne       Latynoskie      Nowoczesne      Etniczne      Ruch     Relaksacja

      Salsa   Flamenco

Kursy    Nauczyciele     Galeria    Historia     Założyciele    Alexandra    Wychowankowie   Zespoły   Muzycy

 

  > jesteś w katalogu  >   rodzaje tańca  >   latynoskie   >   flamenco                                                                                                               aktualizowano 06.05.2008.  g .24.00

! Hola!  Wita Ciebie Akademia Flamenco - najstarsza Szkoła założona w 1982r

  Aktualności   
Plan zajęć   
Warsztaty   
Ferie
Wieczorki   
Ceny      
Nauczyciele   
Sylwester   
Dzień tańca
Ferie

     

Akademia Dom Tańca Pałacyk Wrocław ul. Kościuszki 34 tel.071 363 51 55 kom.0609 215 896 e-mail:admin@flamencoarte.com

Flamenco taniec, muzyka Akademia Flamenco, Wrocław  duch i charakter flamenco w muzyce i tańcu ,istota flamenco, duende, historia tańca, rodzaje i style tańca flamenco, pierwsza, najstarsza szkoła flamenco w Polsce, Akademia Dom Tańca Pałacyk centrum flamenko, studio, centro, taniec hiszpański, arte flamenco, sztuka, styl, technika flamenco, tańce hiszpańskie

 

kurs gry na kastanietach hiszpańskich
- nieodłączny element występu profesjonalnej tancerki flamenco. 
Prowadzi mistrzyni gry na kastanietach ALEXANDRA

 

  Flamenco nuevo
 -
nowa propozycja kursów
   prowadzonych nie tradycyjną
   metodą, uczymy szybciej po prostu tańczyć

 

kurs gry na chin chinachach hiszpańskich

- nieodłączny element występu profesjonalnych tancerek flamenco i tancerek arabskich
Prowadzi mistrzyni gry na kastanietach ALEXANDRA

 
 

 

el  Duende   -  Duch Flamenco

Odwaga, brawura, waleczność i zdecydowanie. Gorące serce, namiętność, wino, miłość, śmierć, taniec,  śpiew i rytm  -  

tak można  definiować  hiszpańskie flamenco. Flamenco , się czuje, flamenco ma się w sobie, żyje się na sposób flamenco jak wędrujący Cygan lub Beduin od wsi do wsi,  od tawerny do tawerny, od estrady do estrady. Pomimo biedy, która czasem zajrzy w oczy, chce się żyć i podziwiać piękno świata. Organiczna potrzeba życia pozwala eksplodować gejzerom energii, cieszyć się tym, co się ma i czerpać z tego szczęście. Ból istnienia i  emocja wyraża się w pieśni, muzyce i tańcu. W muzyce topisz  łzy,  w tańcu rozprawiasz się ze swoją złością i niezgodą na świat taki, jaki jest. Śpiewasz i tańczysz, gdy rozpiera Cię dziecięca radość, gdy entuzjastycznie głosisz piękno życia.. 

 

 
 

 

muzyka Flamenco - pochodzenie

Początków flamenco należy szukać w odległej starożytności. Zawsze Ziemia Andaluzyjska oddziaływała magicznie na mieszkańców Południa Hiszpanii. Tędy przez wieki wędrowały rozmaite narody świata i osiadały mieszając się z innymi ludami na trudnej pustynnej glebie leżącej w objęciach morza i słońca. Wędrowali tędy Żydzi, Arabowie, czarni Afrykanie, Kastylijczycy, Cyganie   i inni Azjaci, potem przybywali Kreole i Indianie z Latynoameryki.

 

Każdy naród zapisał swój trwały ślad w muzyce, śpiewie i tańcu
Hiszpanii. Dlatego pojawia się we flamenco arabski melizmatyczny śpiew, taneczne ruchy podszyte erotyzmem Afryki  i Arabii, tańczące palce jak u ludów Indonezji i Indii oraz siarczysty cygańsko- flandryjski step twardymi podeszwami. 

Od początku historii muzyki flamenco mamy do czynienia z prostymi instrumentami, przynależącymi gatunkowi ludzkiemu, jak klaskanie w ręce - palmas, uderzanie stopami - batados, pukanie w patyki i naczynia. Dopiero od XVII wieku flamenco zetknęło się  z gitarą   i zaanektowało ją bez reszty..

W muzyce  flamenco funkcjonują współcześnie także instrumenty z odległych kultur : rodem  z Turcji , Arabii, Chin,  Bali i Peru:  vihuela ( prototyp gitary ), cymbele, chin-chin ( dzwonki na palce ), cascabeles ( janczary ), kastaniety, tamburyn, cańa ( grająca trzcina ), cajon - skrzynia perkusyjna.
 

 

 

taniec   Flamenco
Aby zabrzmiało flamenco wystarczą dwie dłonie, śpiew i obcasy .... i Duende

  O koło XVIII w. pojawia się pojęcie  FLAMENCO. Powstają konkretne style pieś ni  i muzyki
instrumentalnej oraz formy taneczne: 
sarabanda, pavana, morisca, chufla, alegria, solea cańa, carcelera, martinete, seguriya, malagueńa, bolero, paso de toro i paso doble, buleria    i wiele innych podobnych do nich pod względem rytmicznym oraz odmienne rytmicznie : farruca, garrotin, zapateado, tango, tiento, fandango, taranto  i pochodne.  

    Wiek XX  przez rozwój mediów otworzył drogę do nowych poszukiwań i inspiracji.
W ten sposób pojawiły się:

guagira, colombiana, tanguillo, rumba catalana, rumba flamenco, salsa flamenca.

 

 

 

 

    Form muzycznych zaliczanych do kultury flamenco jest ponad siedemdziesiąt. Każda forma ma swoją specyfikę, swój charakterystyczny rytm, większość z nich obecnie się tańczy, choć  w tradycji niektóre były tylko pieśnią lub utworem instrumentalnym. Wiele  tańców ma odmienny charakter, bo ich  choreografia  tworzona jest do konkretnej muzyki.
     Z poszczególnych fragmentów muzycznych ( falset ) tworzy się  utwór złożony z wielu
motywów, stąd nazwy tańców w liczbie mnogiej, jak:
alegrias, soleares, seguiriyas, sevillanas itp.
    Aby poznać tańce flamenco trzeba im poświęcić wiele lat. Łączy się z nimi gra na kastanietach, tamburynie, stepowanie (zapateado), klaskanie (palmas), praca wachlarzem, chustą i innymi rekwizytami. 

 

 
 

  Oto  tańce flamenco  

 najbardziej powszechne style i techniki , pojawiające się w programach koncertów  :

ALEGRIAS  Niegdyś popisowy taniec kobiecy wywodzący się z tradycyjnego dwunastkowego compas, podobnie jak SOLEA. Dzisiaj tańczony jest także z upodobaniem przez mężczyzn, zwłaszcza forma MIRABRAS. Inne odmiany Alegrias pozostały w repertuarze kobiet, zwłaszcza CARACOLES tańczone z wieloma rekwizytami na zmianę 
( wachlarz, chusta, suknia z długim trenem. Formy Alegrias różni  czasem muzyka, różna długość wersów w śpiewanej  pieśni oraz charakterystyczne akcenty i typowe falsety. Dzisiaj niemal zawsze tańczy się formę Alegria por Bulerias, aby po  wolnej części silencio dać upust temperamentowi tancerzy w siarczystym zapateado.

TANGOS   Taniec flamenco w którym wyraźnie widać wpływy afro- murzyńskie. Tangos ma charakter zalotnej burleski pełnej zaczepnych  pełnych erotyzmu zachowań ponieważ tańczone było tradycyjnie w parze męsko damskiej. Bywa zabawny, dowcipny, nieco kokieteryjny. Łatwy parzysty rytm, melodycznie różnorodny. Oprócz elementów rdzennie andaluzyjskich słychać motywy arabskie, latynoskie  i in. Afrykańskiej pochylonej sylwetce towarzyszyły cygańskie poklepywania się po udach i pośladkach, trącanie się pośladkami i biodrami, frymuśne zadzieranie spódnicy powyżej kolan i zakręcanie poły marynarki lub koszuli na wysokości pępka, jakby tancerz ratował się z opresji gubienia spodni. Z czasem tangos stało się tańcem solowym lub grupowym o bardziej wyszukanej choreografii i scenicznej elegancji.

TIENTOS  Taniec flamenco powstały z wyraźnie zwolnionej formy tangos. Owo zwolnienie nadało mu poważny charakter. W dawnej Andaluzji Tientos tańczyły kobiety jako wyraz smutku i rozpaczy po utracie bliskich. Ważnym rekwizytem tanecznym stała się tu ogromna czarna l lub kwiecista chusta  "manton". Tientos wymaga precyzji i finezji.

RUMBA FLAMENCA   Taniec flamenco wywodzący swe korzenie ze stylów kubańskich. Rumba flamenca jest mniej jednostajna niż kubańska, składa się wyraźnie z części wolniejszej i bardzo szybkiej. Budowana jest na schemacie zwrotki i refrenu, ale czasem ma bardziej swobodną konstrukcję. Pozwala to zaprezentować się śpiewakowi- jako soliście, albo poszczególnym instrumentom ( gitara, cajon), a w szczególności tancerzowi. Osoba tańcząca oprócz choreografii tanecznej i dynamicznego przekazu emocji prezentuje mistrzowski popis "zapateado" ( szybkich rytmicznych  stepów  twardymi podeszwami ).
W kobiecym tańcu widoczne są elementy cygańskich popisów ewolucji  szeroką spódnicą,
a w męskim tańcu odbijanie dłoni o kolano, udo, brzeg stopy przeplatane  rytmicznym klaskaniem  "palmas".

GUAGIRAS   Taniec flamenco, który jak rumba przybył prosto z Kuby i w którym widać piękno klasycznego stylu hawańskiej "habanery". Tańczony najczęściej z wachlarzem  lub kastanietami, albo ogromnym szalem "manton" w barwne kwiaty. W męskim stylu guagiras więcej jest pasterskich elementów cygańsko-indiańskich. Sombrero na głowie, sakwy na ramionach, podkute buty z cholewami wystukujące gęsto rytm. A charakter tańca, to głównie eleganckie zaloty.

SOLEA  Taniec podstawa, taniec "matka flamenco" - jak nazywają go Hiszpanie. Powstał
z jeszcze starszych elementów, takich jak "CAŃA" , ale z czasem utrwalił swój charakter i rytmikę owocując przy tym kilkoma podobnymi odmianami muzyki  i tańca:  Bamberas, Cańas, Solerias, Soleares  i  podobne. Różni je  czasem muzyka, czasem tylko różna długość  wersów w śpiewanej pieśni. Dzisiaj chętnie uprawia się formę Solea por Bulerias, aby z wolnej części silencio wejść w zawrotne tempa fiestowej Bulerias.


GARROTIN  
Taniec o parzystym rytmie, zbliżony charakterem do męskiej Farruki. Jest epicką opowieścią o wielkiej miłości, o wielkim zakochaniu, o tęsknocie za ukochanym wybrankiem lub wybranką, których się wypatruje , oczekuje z niecierpliwością. Opowiada o jego i jej walorach, urodzie, postawie, dumie. Tańczą go najczęściej mężczyźni lub kobiety w męskim stroju przedstawiając całe scenki porywów serca i tęsknoty. Czasem taniec ten miewa charakter burleskowy, niepoważny jak dowcip. Garrotinowi towarzyszy wiele rekwizytów - zarówno  wachlarze, kastaniety, jak  i nieodłączny kapelusz - andaluzyjskie sombrero z szerokim rondem  i płaską  główką.                             

 SEGUIRIYAS  Jeden z najstarszych tańców w kulturze flamenco. Trudny rytm , bardzo silnie akcentowany sugeruje tragiczne początki   tej formy. Kojarzy się go z tradycją smutku, pogrzebu, jakiejś ostateczności. Naprawdę związany został   od wielu wieków z ceremonią weselną - pierwszej nocy, kiedy to Arabowie wprowadzili zwyczaj publicznego stwierdzania,  że panna młoda dochowała wierności. Jeśli okazała się niewierną, czekała ją śmierć z rąk narzeczonego. W seguiriyas pobrzmiewa echo  obaw przed zdradą i niemożnością ucieczki przed losem. Bojaźliwe silencio, agresywny step i narastające napięcie, to  cechy seguiriyas widoczne w tańcu - poważnym i potężnym. Charakteru dodaje jeszcze wirtuozowskie prowadzenie rytmu przez kastaniety.

MARTINETE  Forma muzyczna, bardzo pierwotna z czasów, gdy muzykę tworzył tylko
rytm i śpiew. Martinete była tylko pieśnią towarzyszącą pracy w kuźni, przy ogniu, z towarzyszeniem bijącego w kowadło młota, który wybijał rytm identyczny, jak w póżniejszej seguiriyas. Nie tańczono jej dawniej, a przynajmniej nic na ten temat nie wiadomo. Dzisiaj stała się popisem solowym mężczyzny, który w epicki sposób snuje w tańcu swój wątek o ciężkiej pracy, fizycznej sile i zręczności oraz tęsknocie za lepszym, łatwiejszym chlebem. Wątki Martinete tańczone z wielkim czarnym szalem  lub z gołym torsem  chętnie łączy się  dzisiaj z innymi zbliżonymi formami, jak Carceleras
lub Seguiriyas.  

                                                                          ( Grażyna Adamczyk Lidtke )

 

 
 


SKLEPIK

Buty  hiszpańskie
          firmy Flamenca's

 

 

 Zapisy : w sekretariacie Domu Tańca
codziennie od 16.00 do 20.30 tel. 609 21 58 96 

 

   Nauczyciele     Historia      Założyciele     Wczasy    Warsztaty   Dzień tańca    Ferie    Sylwester    Plan zajęć     Ceny   Linki

Wrocław ul. Kościuszki -informacja : tel. 071 363 51 55  e-mail: biuro@dom-tanca.pl