PLAYA NAUTI
Prawdziwi Cubanos
nie jeżdżą na Varadero.
Za daleko od domu ?
Nie !
Zbyt daleko od
rewolucji.
Prawdziwi Cubanos
przebywają na
Nauti.
Od betonowej skarpy
niosą się
pluski i krzyki.
Małe czarne urwisy
skaczą z piskiem w
głębinę.
Rozgotowane morze,
jak leniwy
macho
Odsłania swój brzuch
i sapie
wezbraną falą.
*
Prawdziwi Cubanos
nie jeżdżą na
Varadero
gdzie luksus gorszy i drażni,
a bogactwo obraża prawdziwego
Cubano.
Na Nauti
morze tak samo bulgocze
jak garnek zupy stojącej na
fajerce,
nuci i pomrukuje głosem starego guarachero.
SŁONECZNE OKULARY
Mam czarne okulary
nie są one na sprzedaż.
Moje czarne okulary
dobrze ochronią oczy
przed zwrotnikowym słońcem.
Za czarne okulary
mała krągła kobieta
załatwi mi gościnę,
lecz one nie są na sprzedaż.
*
Zza czarnych okularów
słońce nie razi oczu.
Roześmiany taksówkarz
powiedział:
„Seńorita”
za takie
okulary
zawiozę cię gdzie zechcesz,
może na Varadero ?
lecz one nie są na sprzedaż,
bo słońce kłuje w oczy.
*
Dzień dobry Seńorita
masz ładne okulary.
Daj mi proszę na prezent
dla ukochanej dziewczyny.
Pokażę ci za to Hawanę.
Lecz one nie są na sprzedaż
i sama sobie poradzę.
*
Przez czarne okulary
pięknie wygląda plaża,
lecz jeśli chcę się wykąpać
okulary zdjąć trzeba.
Zawieszam je na szelce,
idę naprzeciw fali
a ona ciekawie spogląda
na moje okulary.
*
Ciepła kąpiel nie rzeźwi
otrząsam krople z włosów,
słońce znów świeci w oczy,
lecz znikły gdzieś okulary !
Wypłukała je woda.
Miękką dłonią uniosła
do morza – na ofiarę,
abym mogła tu wrócić,
nie tylko po okulary…
OBRAZEK
Wilgotnym porankiem
Spoglądam z okna
hotelu.
Miasto otwiera
swe szerokie
arterie,
którymi suną mrówki
pojazdów.
Uliczny szum i szmer
klimatyzera
śpiewają monotonny
kanon.
Duża niebieska
zabawka
kolorowej
śmieciarki
staje w poprzek
ulicy.
Czarnoskóry kierowca
rozwija perłowy
uśmiech
i wyskakuje na
chodnik.
Wyciąga przyjazną dłoń
do… równie jak on
nieistotnego
przechodnia.
Paple gestykulując
i tarasuje
drogę
pospiesznej
metropolii.
Nie przeszkadza mu wcale
son jazgotliwych
klaksonów
spiętrzony po dach
budynków.
On, dumny mieszkaniec
zniewolonego
kraju,
a przecież człowiek
wolny
beztrosko zaznacza swą
odrębność.