Skąd mi się to wzięło ?         mówi :  ALEXANDRA - Grażyna Adamczyk Lidtke

     Od 11 roku życia korespondowałam z całym światem  i próbowałam uczyć się różnych języków.    Później zachwyciłam się brzmieniem i prostotą  hiszpańskiego, który  był językiem mojej praprabaki pochodzącej  z  Navarry z okolic Saragossy .  Jako absolwentka Akademii Sztuk Pięknych z przygotowaniem muzycznym ( gram na wielu instrumentach), pod wrażeniem kultury ibero- latynoskiej , którą się zafascynowałam, postanowiłam powrócić do tańca, którego uczyłam się od dziecka w balecie, w latach sześćdziesiątych. Potem  plastyki ruchu i klasyki uczyłam się w Kole Pantomimy Remigiusza Leńczyka, a jeszcze później w latach siedemdziesiątych - w studenckim teatrze pantomimy "Gest" . Dotkliwa kontuzja skierowała mnie na parę lat ku hinduskiej jodze,
którą odkrywałam sama dzięki zaledwie śladowym wówczas w Polsce źródłom. Ten niemal "detektywistyczny" trening przydał mi się po latach w docieraniu do źródeł tańców egzotycznych - folkloru  indiańskiego, negroidalnego,  azjatyckiego, wreszcie do korzeni
kultur iberyjskich, które stanowią wyjątkowo bogatą kompilację stylów wziętych z niemal całego świata .

                                                                       ***
Moja działalność artystyczna zaczęła się w Towarzystwie Polska Ameryka Łacińska we Wrocławiu,  w 1980 roku, przy którym powstała pierwsza polska szkoła flamenco, jeszcze bez nazwy, na zasadach pasjonackiej działalności społecznej.

Od 1982 zaczęłam gromadzić wokół siebie ludzi grających, śpiewających i tańczących. Prowadziłam imprezy, zajęcia taneczne, spotkania z muzyką iberyjską na żywo, grając i śpiewając z Latynosami i Polakami przy wszelkich możliwych okazjach. Naszymi gośćmi byli często muzycy i tancerze latynoscy, grający w Polsce muzykę kubańską, boliwijską, kolumbijską i meksykańską , a zwłaszcza andyjską - niezwykle wówczas modną w Europie i w Polsce także. Powstawało wtedy wiele kapel polsko-latynoskich i polskich, które popularyzowały folklor Andyjskiego Altiplano "Varsovia Manta", "Sierra Manta", "Curacas" i wiele innych.
 
W 1984 roku - ukończyłam ponad dwuletnie studium nauczycieli tańca i zaczęłam pracę artystyczną z uczniami IV Liceum w którym byłam nauczycielem plastyki, prowadziłam tam także kółko gitarowe i taneczne.

W rok po ogłoszeniu stanu wojennego, na przełomie 1981/82 w czasie otwarcia Wystawy Fotografii Argentyńskiej w Klubie Dziennikarza  we Wrocławiu  rozmawiałam z  attache kulturalną Ambasady   Argentyny Nydią Gutierrez Tespio.  Prosiłam ją  o materiały do nauki tanga argentyńskiego, a ona wówczas ... spojrzała mi głęboko  w oczy  i powiedziała:  A po co ci tango?
Pora już zacząć tańczyć flamenco !  Wtedy zostałam zaproszona  do Warszawy na  cykl prywatnych lekcji  u jej męża Alfonso , który był doświadczonym tancerzem  flamenco z Buenos Aires.  

Cudowne lata 70-te i  80 -te  

Myślę, że oprócz mojego spotkania z Panią Gutierrez do rozkwitu flamenco w Polsce przyczyniła się atmosfera kulturowa 
 lat 70 i 80. Pojawiły  się wówczas liczne tłumaczenia literatury iberoamerykańskiej, tworząc swoistą modę na egzotykę. 
Kraj otrząsał się z powojennej izolacji. Masowo pojawiali się studenci z Antyli, Afryki  i Azji. Na bazie hipisowskiej subkultury powstało zainteresowanie muzyką etniczną ( np. w Polsce grupa Osian, Sierra Manta, Varsovia Manta,  w świecie Carlos Santana i podobni ). Apogeum zainteresowania egzotyką Iberoameryki był rok 1989, kiedy na moje kursy do nowej  Szkoły "FLAMENCA-LATINOAMERICANA" zgłosiło się jednego dnia aż 90 osób.
 
                                                                      ***

Marka Krajewskiego poznałam w 1985 roku, jako ”młodego zdolnego”, u koleżanek - śpiewaczek z Opery, na prywatnej kolacji. Rozmawialiśmy wtedy o muzyce latynoskiej i hiszpańskiej. On grał swój repertuar piosenek Jose Feliciano i swoją słynną "Katarynkę",
a ja zaprezentowałam mu kilka piosenek latynoskich, które grałam i śpiewałam w swoim Klubie Towarzystwa, gdzie organizowaliśmy dużo imprez. Zaczęliśmy rozmawiać o ewentualnym zaproszeniu Marka na występ do Klubu podczas fiesty hiszpańskiej.
   
 Niedługo potem Marek szukał tłumacza angielskiego do przetłumaczenia teoretycznej części szkoły gry na gitarze Juana Martina.
Marek nie znał jeszcze nut, grał tylko z tabulatury i posługiwał się zestawem chwytów gitarowych. Próbowałam mu pomóc, ale moje środowisko anglistów z liceum, nie było zainteresowane darmową fuchą. Marek, jak zwykle poradził sobie sam.

Pewnego dnia przyprowadził do Klubu Gosię Kubiak, żebym popracowała z nią  nad tańcem hiszpańskim, z nadzieją,
że z tego może się urodzić jakiś zespół. No i powstała przy Towarzystwie pierwsza grupka flamenco „Rosas y Luceros” , do której dorzuciłam jeszcze swoje uczennice z liceum. Z nimi odbyły się pierwsze oficjalne pokazy taneczne, jeszcze w 1985 roku.

W 1986 roku Marek spotkał Witka Łukaszewskiego, zaraził go flamenkiem i założyli "Duo de Caso", wkrótce dołączyła do nich Małgosia , która odeszła z naszej grupy, żeby zacząć własną karierę solo. Potem przyłączyła się do nich Dobrota Golicz.
 

Kościan i Flamenco

     W połowie lat 80-tych budowałam zespół taneczno- muzyczny " Rosas y Luceros". Wkrótce najstarsza uczestniczka grupy Małgorzata Kubiak odłączyła się od zespołu i zaczęła występować w duecie  z Markiem Krajewskim, a potem  w trio " Toque flamenco" z  Witkiem Łukaszewskim   z Kościana . Witek był przedtem gitarzystą rockowym,  który uczył się flamenco od  Marka. Kilkanaście lat później Witek otrzymał nagrodę    i tytuł pierwszej gitary flamenco w Polsce ze względu na swoje zasługi na polu propoagowania gitary. Za czął bowiem organizować cyklicznie festiwale gitarowe w Kościanie . Były one znakomitą okazją do zetknięcia  się na żywo z hiszpańskimi nauczycielami gitary i tańca. Tutaj można było powąchać nieco atmosfery prawdziwej
" juergi " zabawy na żywo przy muzyce, ze śpiewem , tańcem,  grą na kastanietach, bongosach  i na czym się dało... Zjeżdżali
 tu  gitarzyści zafascynowani techniką flamenco, aby uczyć się akompaniamentu do tańca i śpiewu. 

Dla tancerek z Wrocławia i Warszawy była to Mekka wiedzy o tańcu. Przyjeżdżały tu przez lata poznawać formy, uczyć się choreografii, palmas i stepu hiszpańskiego.  Powstało dzięki temu nowe środowisko flamenco w samym Kościanie oraz w pobliskim Poznaniu, a nawet na Górnym Śląsku. Przy Witku wykształcili się bracia Sławomir i Michał Dolatowie, którzy powołali kilka lat
później jeden z wiodących obecnie zespołów flamenco "Danza del Fuego ".
 

Towarzystwo Iberyjskie i  kultura  etno -  latino

      Splot opisanych wcześniej zdarzeń ( akapit " Skąd mi się to wzięło ?")  włączył mnie w narodziny  Towarzystwa Kultury Iberyjskiej we Wrocławiu , późniejsze " Sociedad Polońa - America Latina " ( Towarzystwa Polska- Ameryka  Łacińska ) które powstało z inicjatywy  doc.  Wojskiego - iberysty oraz  Meksykanina - Manuela Rodrigueza -młodego architekta , który studiował 
na Politechnice Wrocławskiej z moim przyszłym mężem. Wspomniana Wystawa Fotografii Argentyńskiej była jedną z większych imprez  organizowanych we współpracy  z Klubem Dziennikarza podobnie jak  Przeglądy  Filmów Hiszpańskich.
Sami tłumaczyliśmy wtedy listy dialogowe  do filmów i czytaliśmy je na głos.
 
W Towarzystwie P A Ł  nawiązywaliśmy  bardzo ścisłe związki  z Ambasadami krajów iberyjskich i ich studentami  rozproszonymi
po polskich uczelniach. Organizowaliśmy wspólne imprezy narodowe poświecone  różnym kulturom : dyskoteki latynoskie, pokazy przeźroczy i filmów dokumentalnych, wystawy książek polskich i innych o tematyce iberyjskiej, graliśmy, śpiewaliśmy, przyrządzaliśmy egzotyczne trunki i potrawy . 

  1990 Wieczór klubowy Towarzystwa P A Ł
w Klubie Urzędu  Wojewódzkiego we Wrocławiu
-  na gitarze gra Franklin Guerra z Ekwadoru.

Już od początku  lat siedemdziesiątych fascynowałam  się kulturami pochodzenia iberyjskiego. W czasie Rewolucji  Goździków
w Portugalii poznawałam muzykę i taniec fado , a później muzykę i tańce krajów Ameryki Łacińskiej, przez kontakty osobiste, literaturę i rzadkie wówczas nagrania filmowe i telewizyjne.  W złotych latach Towarzystwa P A Ł  bezcenne dla edukacji tanecznej były spotkania z wielkimi zespołami latynoskimi goszczącymi we Wrocławiu : Rewią Brazylijską, zespołem Gran Cataluńa, Baletem Narodowym Kolumbii i in. Wizyty te dały początek moim osobistym kontaktom i przyjaźniom, np. z Sonią Osorio- dyrektorem Narodowego Baletu Kolumbii, która zainspirowała mnie do zbudowania zespołu i założenia  szkoły tańców latynoamerykańskich.

1983 - Pamiętna Kolumbijska Noc z tancerzami i orkiestrą Narodowego Baletu Kolumbii z Bogoty w jednej  z siedzib Towarzystwa
-  w Klubie Firlej we Wrocławiu. Po lewej stronie za Latynosami z Wrocławia  Fernandem i Osfaldo stoi Sonia Osorio - twórczyni
baletu kolumbijskiego o  randze takiej jak nasze " Mazowsze ". Ja usiadłam na przodzie w czerwonym sweterku, a przy mnie
na prawo Berenika Ciechańska, która tańczyła w "Sol del Sur". W 1991 roku zastępowała mnie prowadząc zajęcia z moimi grupami
w  Domu Kultury na ul. Dubois, kiedy byłam zajęta zakładaniem szkoły flamenco w Warszawie. Potem przekazałyśmy grupy kursowe kolejnej mojej wychowance - Justynie Jarek

Działając  w TPAŁ byłam współorganizatorem wielu fiest,  latynoskich party, których uczestnikami byli wrocławscy studenci iberyjscy i polscy . Brałam często udział w  folkowych występach tanecznych z Latynosami, tańcząc  : cumbia, son cubano
i mambo, queca, marinera, jarabe, Santa Rita,  paseito   i  wiele innych tańców  w  narodowych kostiumach z różnych regionów Ameryki Łacińskiej. W  imprezach  T P A Ł  często brali udział studenci  z krajów iberyjskich, m. in. Jose Sosa  z Wenezueli ,
 który dawał póżniej pierwsze lekcje salsy we Wrocławiu oraz muzycy Julio z Peru i Franklin z Ekwadoru, Fredi i Ramiro Crespo
z Boliwii oraz młody Jose Torres z Kuby- który studiował gitarę na Akademii Muzycznej , a także pół Peruwiańczyk Witek Vargas
 z zespołu " Varsovia Manta" i boliwijski dyrygent Ruben Silva, który osiadł  w Polsce.

   Impreza ze Związkiem Studentów Zagranicznych 
w Politechnice Wrocławskiej  - z gitarą Jose Torres

Grażyna Adamczyk z Rubenem Silva -dyrektorem
Opery kameralnej w Warszawie i Ramiro Crespo-
muzykiem z Boliwii grającym na charango i gitarze.

      1987 - Grażyna Adamczyk na schodach "Tupolewa"
odlatującego z Hawany na Kubie robię pożegnalne "pstryk"
 

   1995 - Grażyna Adamczyk na zakupach
w Vera we Wschodniej Andaluzji

część III -   Flamenco w Warszawie

Nauczyciele     Historia       Założyciele     Wczasy     Warsztaty     Dzień tańca     Ferie     Sylwester     Plan zajęć      Ceny   

                                                                                                                    © by Akademia Dom Tańca Pałacyk