Narodziny flamenco i  latino w  Polsce
Historia szkoły Dom Tańca Pałacyk 

Grażyna Adamczyk Lidtke

    W rok po ogłoszeniu stan wojennego, na przełomie 1981/82    w czasie otwarcia Wystawy Fotografii Argentyńskiej w Klubie Dziennikarza  we Wroclawiu  rozmawiałam z  attache kulturalnym Ambasady   Argentyny Nydią Gutierrez Tespio.  Prosiłam ją  o materiały do nauki tanga argentyńskiego, a ona wówczas ... spojrzała mi głęboko  w oczy  i powiedziała:  A po co ci tango? Pora już zacząć tańczyć flamenco !  Wtedy zostałam zaproszona  do Warszawy na  cykl prywatnych lekcji  u jej męża Alfonso , który był doświadczonym tancerzem   flamenco z Buenos Aires. 

Skąd mi się to wzięło ?

       Od 11 roku życia korespondowałam z całym światem  i próbowałam uczyć się różnych języków.    Później zachwyciłam się brzmieniem i prostotą  hiszpańskiego, który  był językiem mojej praprabaki pochodzącej  z okolic Navarry.  Jako absolwentka Akademii Sztuk Pięknych z przygotowaniem muzycznym   ( gram na wielu instrumentach) pod wrażeniem kultury ibero- latynoskiej , którą się zafascynowałam , postanowiłam powrócić do tańca, którego uczyłam się od dziecka w balecie, w latach sześćdziesiątych -  plastyki ruchu i klasyki w Kole Pantomimy Remigiusza Leńczyka, a jeszcze później w latach siedemdziesiątych - w studenckim teatrze pantomimy "Gest" . Dotkliwa kontuzja skierowała mnie na parę lat ku hinduskiej jodze, którą odkrywałam sama dzięki zaledwie śladowym wówczas w Polsce źródłom.  Ten detektywistyczny trening przydał mi się po latach w docieraniu do źródeł tańców egzotycznych - folkloru  indiańskiego, negroidalnego, azjatyckiego, wreszcie do korzeni kultur iberyjskich, które stanowią wyjątkowo bogatą kompilację stylów niemal z całego świata wziętych.

Cudowne lata 70-te i  80 -te  

     Myślę, że oprócz mojego spotkania z Panią Gutierrez do rozkwitu flamenco w Polsce przyczyniła się atmosfera kulturowa  lat 70 i 80. Pojawiły  się wówczas liczne tłumaczenia literatury iberoamerykańskiej, tworząc swoistą modę na egzotykę.  Kraj otrząsał się z zamknięcia powojennego. Masowo pojawiali się studenci z Antyli, Afryki   i Azji. Na bazie hipisowskiej subkultury powstało zainteresowanie muzyką etniczną ( np. w Polsce grupa Osian, Sierra Manta, Varsovia Manta,  w świecie Carlos Santana i podobni ). Apogeum zainteresowania egzotyką Iberoameryki był rok 89 , kiedy na moje kursy do nowej  szkoły "FLAMENCA-LATINOAMERICANA" zgłosiło się jednego dnia aż 90 osób.

Kościan i Flamenco

     W połowie lat 80-tych budowałam zespół taneczno- muzyczny " Rosas y Luceros". Wkrótce najstarsza uczestniczka grupy Małgorzata Kubiak odłączyła się od zespolu i zaczęła występować w duecie  z Markiem Krajewskim, a potem  w trio " Toque flamenco" z Witkiem Łukaszewskim  z Kościana . Witek był przedtem gitarzystą rockowym,  który uczył się flamenco od  Marka. Kilkanaście lat później Witek otrzymał nagrodę    i tytuł pierwszej gitary flamenco w Polsce ze względu na swoje zasługi na polu propoagowania gitary. Za czął bowiem organizować cyklicznie festiwale gitarowe w Kościanie . Były one znakomitą okazją do zetknięcia  się na żywo z hiszpańskimi nauczycielami gitary i tańca. Tutaj można było powąchać nieco atmosfery prawdziwej " juergi " zabawy na żywo przy muzyce, ze śpiewem , tańcem,  grą na kastanietach, bongosach  i na czym się dało... Zjeżdżali tu  gitarzyści zafascynowani techniką flamenco, aby uczyć się akompaniamentu do tańca i śpiewu. Dla tancerek z Wrocławia i Warszawy była to Mekka wiedzy o tańcu. Przyjeżdżały tu przez lata poznawać formy, uczyć się choreografii, palmas i stepu hiszpańskiego.  Powstało dzięki temu nowe środowisko flamenco   w samym Kościanie oraz w pobliskim Poznaniu, a nawet na Górnym Śląsku.  Przy Witku wykształcili się bracia Sławomir i Michał Dolatowie, którzy powołali kilka lat później jeden z wiodących obecnie zespołów flamenco "Danza del Fuego ".

Towarzystwo Iberyjskie i  kultura  etno -  latino

    Splot opisanych wcześniej zdarzeń ( akapit " Skąd mi się to wzięło ?")  włączył mnie w narodziny  Towarzystwa Kultury Iberyjskiej we Wrocławiu , późniejsze " Sociedad Polońa - America Latina "  
( Towarzystwa Polska- Ameryka  Łacińska ) które powstało z inicjatywy  doc.  Wojskiego - iberysty oraz  Meksykanina - Manuela Rodrigueza -młodego architekta , który studiował  na Politechnice Wrocławskiej z moim przyszłym mężem.
    Wspomniana Wystawa Fotografii Argentyńskiej była jedną z większych imprez  organizowanych we współpracy  z Klubem Dziennikarza podobnie jak  Przeglądy  Filmów Hiszpańskich. Sami tłumaczyliśmy wtedy listy dialogowe  do filmów i czytaliśmy je na głos.
   W Towarzystwie P A Ł  nawiązywaliśmy  bardzo ścisłe związki  z Ambasadami krajów iberyjskich i ich studentami  rozproszonymi po polskich uczelniach.
   Organizowaliśmy wspólne imprezy narodowe poświecone  różnym kulturom : dyskoteki latynoskie, pokazy przeźroczy i filmów dokumentalnych, wystawy książek polskich i innych o tematyce iberyjskiej, graliśmy, śpiewaliśmy, przyrządzaliśmy egzotyczne trunki i potrawy . 

  1990 Wieczór klubowy Towarzystwa P A Ł
w Klubie Urzędu  Wojewódzkiego we Wrocławiu
-  na gitarze gra Franklin Guerra z Ekwadoru.

   Już od początku  lat siedemdziesiątych fascynowałam  się kulturami pochodzenia iberyjskiego. W czasie Rewolucji  Goździków w Portugalii poznawałam muzykę i taniec fado , a później muzykę i tańce krajów Ameryki Łacińskiej, przez kontakty osobiste, literaturę i rzadkie wówczas nagrania filmowe i telewizyjne.  W złotych latach Towarzystwa P A Ł  bezcenne dla edukacji tanecznej były spotkania z wielkimi zespołami latynoskimi goszczącymi we Wrocławiu : Rewią Brazylijską, zespołem Gran Cataluńa, Baletem Narodowym Kolumbii i in. Wizyty te dały początek moim osobistym kontaktom i przyjaźniom, np. z Sonią Osorio- dyrektorem Narodowego Baletu Kolumbii, która zainspirowała mnie do zbudowania zespołu i założenia  szkoły tańców latynoamerykańskich.

1983 - Pamiętna Kolumbijska Noc z tancerzami i orkiestrą Narodowego Baletu Kolumbii z Bogoty w jednej     z siedzib Towarzystwa -  Klubie Firlej we Wrocławiu. Po lewej stronie za Latynosami z Wrocławia  Fernandem i Osfaldo stoi Sonia Osorio - twórczyni baletu kolumbijskiego o  randze takiej jak nasze " Mazowsze ". Ja usiadłam na przodzie w czerwonym sweterku, a przy mnie na prawo Berenika Ciechańska, która tańczyła w "Sol del Sur". W 1991 roku zastępowała mnie prowadząc zajęcia z moimi grupami w  Domu Kultury na ul. Dubois, kiedy byłam zajęta zakładaniem szkoły flamenco w Warszawie. Potem przekazałyśmy grupy kursowe kolejnej mojej wychowance - Justynie Jarek

      Działając  w TPAŁ byłam współorganizatorem wielu fiest,  latynoskich party, których uczestnikami byli wrocławscy studenci iberyjscy i polscy . Brałam często udział w  folkowych występach tanecznych z Latynosami, tańcząc  : cumbia, son cubano i mambo, queca, marinera, jarabe, Santa Rita,  paseito   i  wiele innych tańców  w  narodowych kostiumach z różnych regionów Ameryki Łacińskiej. W  imprezach  T P A Ł  często brali udział studenci  z krajów iberyjskich, m. in. Jose Sosa  z Wenezueli , który dawał póżniej pierwsze lekcje salsy we Wrocławiu oraz muzycy Julio z Peru i Franklin z Ekwadoru, Fredi i Ramiro Crespo z Boliwii oraz młody Jose Torres z Kuby- który studiował gitarę na Akademii Muzycznej , a także półperuwiańczyk Witek Vargas  z zespołu " Varsovia Manta" i boliwijski dyrygent Ruben Silva, który osiadł  w Polsce.

   Impreza ze Związkiem Studentów Zagranicznych 
w Politechnice Wrocławskiej  - z gitarą Jose Torres

Grażyna Adamczyk z Rubenem Silva -dyrektorem
Opery kameralnej w Warszawie i Ramiro Crespo-
muzykiem z Boliwii grającym na charango i gitarze.

      1987 - Grażyna Adamczyk na schodach "Tupolewa"
odlatującego z Hawany na Kubie robię pożegnalne "pstryk"

   1995 - Grażyna Adamczyk na zakupach
w Vera we Wschodniej Andaluzji

część III -   Flamenco w Warszawie

Nauczyciele     Historia      Założyciele     Wczasy    Warsztaty   Dzień tańca    Ferie    Sylwester    Plan zajęć     Ceny   Linki